محرومیت همچنان میهمان شهر نمونه اقتصاد مقاومتی کشور

به گزارش خبرگزاری بسیج در کرمان، هنوز هم در شهرستان قلعه گنج  روستاهای از جنس محرومیت  هستند که حتی از کمترین حقوق شهروندی برخوردار نبوده  و سهم مردم شان از زندگی و حقوق شهروندی فقط یک لقمه نان حلالی است که از دست رنج خودشان بوده اما همچنان در  عمق محرومت و فقر به نظام انقلاب و ولایت وفادار هستند.

با سفر به روستای "بنگرو” از توابع بخش چاه دادخداد شهرستان قلعه گنج و مشاهده وضعیت زندگی مردم این روستا فقر،سادگی و محرومیت  را که کنار هر خانه و صاحب‌خانه‌ای ایستاده و خبر از نداری مردمانش را می‌دهدخواهید دید، مردمانی که  با وجود اینکه از کمترین امکانات اولیه برای  زندگی محروم هستند ولی با همین کمترین امکانات به زندگی ، کار و تلاش ادامه داده اند.

در عصری که  اکثر کودکان و نوجوانان  شهرنشین  به دنبال تکنولوژهای جدید هستند و دیگر تلویزیون  برایشان جذابیتی ندارد و آن را کنار گذاشته اند و هنوز هستند مردمانی که  نمی دانند تلویزیون چیست. با مشاهده وضعیت این روستا میتوان سادگی و محرومیت را که در چهره مردم محروم بنگرو  موج می زند دید مردمی که تلویزیون برایشان همان صندوق جادوئی بوده و اینجا خبری از امکانات دنیای بیرون یعنی  همان امکانات اولیه دنیای مدرن نیست.

در عصری که برخی به دنبال گرفتن حقوق هاو پاداش های چند ده میلیونی و برخی به دنبال ساخت برج و خانه های هزار متری هستند در جنوب کرمان روستاها و مردمانی وجود دارند که از کمترین امکانات زندگی محروم بوده و  تنها سرپناشان فقط یک خانه کپری می باشد.

در خانه های مردم روستای "بنگرو” که کمتر کسی از این مردم یاد می کند خبری از بخاری ،تلویزیون ،تلفن  و حتی سرویس بهداشتی نیست و فقط یک خانه کپری ۲ در ۳ متر دارند که خانواده های با جمعیت بالا در آن زندگی را سپری می کنند و می گویند ما هم خدایی داریم.

زنان این روستا وظیفه تامین آب برای مصارف خانواده را بر عهده دارند و آب مورد نیاز برای مصارف روزمره خود از جمله ( آب اشامیدنی ، شستن ظروف ، مصارف بهداشتی و … ) را  از رودخانه بوسیله دبه  و گالن به صورت غیر بهداشتی تامین می کنند.

اگر قصد سفر به روستای بنگرو را دارید دنبال تابلو نگردید از تابلو خبری نیست مسیر ارتباطی این روستا از میان رودخانه سنگلاخی و صعب العبور "سمسیلی”  می گذرد و به گفته  مردم روستا زمان  بارندگی راه ارتباطی این روستا  چندین هفته مسدود می شود.

اینجا یک عده انسان به شغل شریف چوپانی مشغول هستند و دلخوش به همین وضعیت در این روستان با همه مشکلات با دریافت کمترین امکانات از جانب دولت ادامه می‌دهند و از دنیای ما بی‌بهره هستند، اینها همه درد هستند.

در گفت وگو با تعدادی از ساکنان روستای بنگرو آنها  گفتند: تمامی خانه ها روستای ما و همچنین مدرسه ومسجد ،کپری بوده که  بعلت وجود حشراتی مانند عقرب زندگی در آنها بسیار خطرناک است.

در گفت وگو با تعدادی از دانش آموزان این مدرسه انها اظهار کردند:درس خواندن در یک مدرسه کپری علی رغم  وجود حشراتی نظیر عقرب و مار و خطرناک بودن آن بسیار سخت است به طوری که در فصل تابستان کلاسمان بسیار گرم بوده و در فصل زمستان نیز آنقدر سرد است که نمی توانیم چیزی بنویسیم.

در گفت و گو با تعدادی از بانوان این روستا آنها نیز ابراز کردند:مردم این روستا حتی با وجود سخت ترین شرایط هیچگاه امید به زندگی را از دست نداده اند و روستا را ترک نکرده اند ولی متاسفانه تنها درآمد ما حصیر بافی با برگ درخت خرما می باشد که از مسئولان توقع داریم از ما حمایت کنند و نگذارند دست رنج ما به قیمت های ناچیز توسط دلالان خریداری شود.

یکی دیگر از زنان روستان نیز می گویید تعدادی از فرزندانش شناسنامه ندارند ودلیلش را اینچنین به ما گفت : راه ارتباطی روستا صعب العبور بوده و وسیله ای هم برای انتقال زنان حامله به مرکز شهرستان وجود ندارد که به اجبار به وسیله قابله محلی وضع حمل می کنند و این موضوع در اکثر مواقع باعث شده است که بعضی از کودکان این روستا شناسنامه نداشته باشند.

با تمام این تفاسیر و آنچه که در روستای دور افتاده و محروم "بنگرو” مشاهده کردایم باید بگوییم که رفع محرومیت در این روستا نیازمند اقدامی جهادی از سوی مسئولان جهت  محرومیت زدائی می باشد چرا که ساکنان این روستا حتی از کمترین امکانات زندگی  محروم بوده و نیازمند رسیدگی جدی مسئولان  برای  رفع  چهره فقر و محرومیت می باشد.

 

گزارش از عباس محمدی

 

 

جازموریان